Przejdź do głównej zawartości

Szermierka

Szermierka to sport walki na broń białą: dwoje szermierzy zdobywa punkty, trafiając się bronią na długiej, wąskiej planszy. Są trzy rodzaje broni — floret, szpada i szabla — każda z własnym polem trafienia i przepisami. Szermierka jest sportem olimpijskim, a trafienia zwykle rejestruje aparat elektryczny.

  • Szybkość, refleks i precyzyjna kontrola dłoni.
  • Siła nóg i praca nóg — szermierka to w dużej mierze poruszanie się do przodu i do tyłu po planszy.
  • Taktyka: odczytywanie przeciwnika i wybór momentu do ataku.
  • Koncentracja i samokontrola pod presją.
  • Zawody dla każdego wieku, od dzieci po weteranów.
  • Floret: lekka, giętka broń. Liczą się tylko pchnięcia sztychem i tylko w tułów. Przy trafieniu obustronnym o punkcie decydują zasady pierwszeństwa.
  • Szpada: cięższa i sztywniejsza. Liczą się pchnięcia sztychem w dowolne miejsce ciała, a punkt zdobywa ten, kto trafi pierwszy; przy trafieniu jednoczesnym punkt dostają obie strony.
  • Szabla: liczą się cięcia ostrzem i pchnięcia sztychem w dowolne miejsce powyżej pasa, w tym w ręce i głowę. Obowiązuje pierwszeństwo, tak jak we florecie.
  • Sprzęt ochronny: maska z siatką i śliniakiem, kurtka, ochraniacz pod pachę (plastron), rękawica na uzbrojoną rękę, spodnie do kolan z długimi getrami i ochraniacz piersi dla kobiet. W szermierce elektrycznej dochodzi przewód osobisty, a we florecie i szabli — przewodząca kamizelka (lamé) na polu trafienia.
  • Na początek: długie spodnie sportowe i płaskie buty halowe. Kluby zwykle pożyczają początkującym maskę, kurtkę, rękawicę i broń.
  • Zwykle 60–90 minut, czasem dłużej.
  • Rozgrzewka i praca nóg: postawa en garde, krok do przodu, krok do tyłu i wypad. Praca nóg to duża część każdego treningu, zwłaszcza na początku.
  • Praca bronią: ataki, zasłony i riposty (kontratak po zasłonie), w parach albo na krótkiej lekcji indywidualnej z trenerem.
  • Wolne walki, zwykle do 5 lub 15 trafień, z sędzią albo z aparatem elektrycznym.
  • Kluby zwykle zaczynają z początkującymi od jednej broni — często od floretu, czasem od szabli albo szpady — a większość szermierzy później specjalizuje się w jednej.
  • Pierwsze zajęcia obejmują postawę, pracę nóg i zasady bezpieczeństwa; w pełnym stroju walczysz dopiero wtedy, gdy trener uzna, że jesteś gotowa lub gotowy.
  • Dzieciom i dorosłym: wiele osób zaczyna w młodym wieku, ale dorośli też mogą zacząć od zera.
  • Osobom, które lubią taktykę i szybkość, gdzie wyczucie czasu liczy się tak samo jak siła.
  • Każdemu, kto chce sportu walki bez ciosów, kopnięć i rzutów.
  • Tym, którzy chcą startować w zawodach — są turnieje dla każdej grupy wiekowej.
  • Mniej pasuje osobom z problemami z kolanami, biodrami lub plecami: wypad obciąża nogę wykroczną, a jedna strona ciała pracuje więcej niż druga. Zapytaj lekarza i powiedz trenerowi o każdym urazie.