Przejdź do głównej zawartości

Karate

Karate to japońska sztuka walki, która narodziła się na wyspie Okinawa. Walczysz ciosami pięściami, kopnięciami, kolanami i łokciami, a także uczysz się bloków. Trening opiera się na trzech filarach — kihon (podstawy), kata (ustalone sekwencje ruchów) i kumite (walka) — a uczy się go w grupach w dojo, zarówno dzieci, jak i dorosłych.

  • Dyscyplina, koncentracja i szacunek: etykieta dojo jest częścią tej sztuki.
  • Koordynacja, szybkość, równowaga i gibkość, zwłaszcza bioder i nóg.
  • Siła i wytrzymałość całego ciała.
  • Podstawy samoobrony i pewność siebie.
  • Jasna ścieżka postępów przez kolejne pasy, która motywuje wiele osób, a zwłaszcza dzieci.
  • Karategi: biała bluza i spodnie oraz pas w kolorze twojego stopnia. Na pierwsze zajęcia zwykle wystarczy strój sportowy.
  • Trenujesz boso.
  • Do kumite: rękawice (nakładki na dłonie), ochraniacz na zęby i suspensor, często ochraniacze piszczeli i stóp; niektóre przepisy wymagają też ochraniacza tułowia lub osłony twarzy, zwłaszcza u dzieci.
  • Tarcze i maty są w dojo.
  • 60–90 minut. Zaczyna się i kończy formalnym ukłonem, a w wielu dojo liczy się i nazywa techniki po japońsku.
  • Rozgrzewka i rozciąganie, potem kihon: postawy, ciosy, bloki i kopnięcia powtarzane w szeregach za instruktorem.
  • Kata: stałe sekwencje technik przeciwko wyobrażonym przeciwnikom, poznawane po kolei w miarę postępów.
  • Kumite w parach, od ustalonych ćwiczeń po wolną walkę. W karate punktowym techniki są kontrolowane; w stylach pełnokontaktowych, takich jak Kyokushin, ciosy dochodzą z pełną siłą, choć uderzeń pięścią w głowę zadawać nie wolno.
  • Style się różnią — Shotokan, Goju-ryu, Shito-ryu, Wado-ryu, Kyokushin i inne — a studio zwykle podaje, jaki styl uprawia.
  • Pasy prowadzą od białego przez kolorowe stopnie (kyu) do czarnego pasa (dan); kolory i ich kolejność różnią się w zależności od stylu i klubu. Na wyższy stopień przechodzisz na egzaminie organizowanym przez klub lub federację.
  • Dzieciom: wiele klubów ma grupy dla najmłodszych, a struktura i pasy dobrze im służą.
  • Dorosłym w każdym wieku, którzy chcą tradycyjnej sztuki walki z jasną ścieżką rozwoju.
  • Osobom, którym bardziej zależy na samoobronie i dyscyplinie niż na twardych sparingach — w wielu stylach kontakt jest kontrolowany.
  • Każdemu, kto lubi uczyć się ustalonych form: kata można ćwiczyć samodzielnie, a nawet prezentować na zawodach.
  • Mniej pasuje osobom, które chcą czystego treningu fitness bez etykiety i egzaminów. Przy problemach z kolanami, biodrami lub plecami albo przed sparingami pełnokontaktowymi zapytaj lekarza i powiedz o tym instruktorowi.