Przejdź do głównej zawartości

Taekwondo

Taekwondo to koreańska sztuka walki, najbardziej znana z kopnięć — wysokich, szybkich, obrotowych i z wyskoku. Ciosy i bloki też są jego częścią, ale większość pracy wykonują nogi. Są dwa główne nurty: World Taekwondo (WT), którego walka sportowa jest dyscypliną olimpijską, oraz International Taekwon-Do Federation (ITF), z własnymi układami i przepisami. Uczy się go w grupach, zarówno dzieci, jak i dorosłych.

  • Gibkość, zwłaszcza bioder i nóg, oraz równowaga w ruchu.
  • Szybkość, zwinność i wytrzymałość.
  • Koordynacja i panowanie nad ciałem: kopnięcia wymagają precyzji.
  • Dyscyplina, szacunek i pewność siebie, a kolejne pasy dają cel, do którego można dążyć.
  • Podstawy samoobrony.
  • Dobok, czyli biały strój, i pas w kolorze twojego stopnia. Na pierwsze zajęcia wystarczy strój sportowy.
  • Trenujesz boso na matach.
  • Do walki: ochraniacz tułowia, kask, ochraniacze przedramion i piszczeli, suspensor i ochraniacz na zęby. W ITF walczy się w wyściełanych rękawicach i ochraniaczach stóp; na zawodach WT punkty liczą elektroniczne ochraniacze i skarpety z czujnikami.
  • Tarcze i packi do kopnięć oraz maty są w klubie.
  • 60–90 minut. Zaczyna się i kończy ukłonem, a w wielu klubach liczy się i nazywa techniki po koreańsku.
  • Rozgrzewka i dużo rozciągania, potem podstawy: postawy, bloki, ciosy i kopnięcia powtarzane w szeregach.
  • Ćwiczenia kopnięć na tarczach i packach — prostych, okrężnych, bocznych, do tyłu i obrotowych — często z pracą nóg.
  • Układy: ustalone sekwencje ruchów, nazywane w WT poomsae, a w ITF tul.
  • Walka w ochraniaczach na poziomie dopasowanym do ciebie; niektóre kluby ćwiczą też łamanie desek.
  • Pasy prowadzą od białego przez kolorowe stopnie (gup) do czarnego pasa (dan). Na wyższy stopień przechodzisz na egzaminie. Klub zwykle podaje, czy trenuje według WT, czy ITF.
  • Dzieciom: wiele klubów przyjmuje je od najmłodszych lat, a pasy i struktura dobrze im służą.
  • Nastolatkom i dorosłym, którzy lubią szybki, atletyczny ruch.
  • Każdemu, kto chce poprawić gibkość — rozciąganie jest częścią każdego treningu.
  • Osobom, które chcą ścieżki sportowej, od lokalnych turniejów po zawody w formule olimpijskiej.
  • Mniej pasuje osobom z problemami z kolanami, biodrami lub dolnym odcinkiem pleców, bo kopnięcia obciążają te stawy. Przy urazie albo schorzeniu, przy którym ciosy w głowę są wykluczone, zapytaj lekarza i powiedz o tym trenerowi.