Przejdź do głównej zawartości

Hip-hop

Taniec hip-hop rozwinął się w Bronksie w Nowym Jorku w latach 70. jako część kultury hip-hopowej, obok DJ-ingu, rapu i graffiti. Tańczy się go do muzyki hip-hopowej na ugiętych kolanach, z rozluźnionym ciałem i równym bounce'em lub rockiem na bit. Studia uczą go w grupach — zarówno jako freestyle'u, czyli improwizacji, jak i jako choreografii.

  • Groove i muzykalność: poruszanie się na bit całym ciałem.
  • Cardio, wytrzymałość i silne nogi.
  • Umiejętność freestyle’u i pewność siebie, żeby tańczyć na imprezach, w kole albo na battle’u.
  • Wyrażanie siebie: każdy tancerz stopniowo odnajduje własny styl.
  • Baza pod inne style uliczne i pod choreografię.
  • Sneakersy, w których możesz się ruszać i obracać. Niektóre studia proszą o czystą parę noszoną tylko w środku.
  • Luźne, wygodne ubranie.
  • Woda i ręcznik.
  • Nic więcej — studio ma salę, lustra i nagłośnienie.
  • Zwykle 60–90 minut.
  • Rozgrzewka z groove’ami — bounce, rock i izolacje.
  • Foundation: podstawowe kroki, często nazywane party dances albo social dances. Każdy ma własną nazwę, a uczysz się ich jeden po drugim.
  • Kombinacja albo choreografia do jednego utworu, potem tańczona w małych grupach.
  • Wiele zajęć kończy się cypherem: tancerze stają w kole i na zmianę wchodzą do środka na freestyle. Nikt nie musi wchodzić, zanim poczuje się gotowy.
  • Poziomy prowadzą od początkujących do zaawansowanych, a grupy dla dzieci i nastolatków są bardzo popularne.
  • Dzieciom i nastolatkom — hip-hop to popularny pierwszy styl taneczny.
  • Dorosłym, którzy lubią tę muzykę i chcą energicznych zajęć.
  • Osobom, które chcą tańczyć freestyle, a nie tylko uczyć się ustalonych układów. O parterowej stronie hip-hopu przeczytasz na stronie Breaking.
  • Tancerzom innych stylów, którzy chcą więcej groove’u i luźniejszego ciała.
  • Mniej pasuje komuś, kto chce powolnych, spokojnych zajęć. Ugięte kolana i ciągły bounce obciążają kolana: przy problemach z kolanami zapytaj lekarza i powiedz o tym instruktorowi.