Braziliaans jiujitsu

Braziliaans jiujitsu (BJJ) is een vechtkunst waarin je vooral op de grond vecht: je beheerst je partner met posities en maakt het af met submissions — verwurgingen en gewrichtsklemmen — zonder één stoot of trap. Het ontstond in de twintigste eeuw in Brazilië uit judo en Japans jiujitsu, met de familie Gracie als bekendste leraren. Je traint in tweetallen, in een jas die gi heet, of zonder (no-gi).

Waar het goed voor is

Techniek en hefboomwerking gaan boven kracht: ook een kleiner iemand leert een groter iemand te beheersen.
Kracht, uithoudingsvermogen en lenigheid voor je hele lichaam, vooral je core en je grip.
Problemen oplossen onder druk — velen noemen het schaken op de mat.
Realistische zelfverdediging: je kunt voluit trainen, want een klem stopt zodra je partner aftikt.
Zelfvertrouwen en een hecht team, omdat je week na week met dezelfde mensen traint.

Uitrusting

Een gi: een stevige jas, een broek en een band. Veel scholen lenen je er een voor de eerste les. Voor no-gi: een rashguard (een strak sportshirt) en een short zonder zakken of ritsen.
Een gebitsbeschermer; oorbeschermers zijn optioneel en beschermen je oren tegen blessures.
Slippers of teenslippers voor naast de mat — schoenen komen er nooit op.
Hygiëne telt: elke training een schone gi, kortgeknipte nagels, en niet trainen met een huidinfectie.
De matten zijn er op de school.

Hoe een training verloopt

60–90 minuten. Een warming-up met bewegingsoefeningen — shrimpen, bridgen, valbreken — en dan de techniek van de dag, voorgedaan door de trainer.
Die oefen je om de beurt in tweetallen, en daarna in positiesparring vanuit een vaste uitgangspositie, zoals de guard of de mount.
Rollen: vrij sparren in rondes van zo’n vijf à zes minuten. Doet een klem pijn of wordt een verwurging te strak, dan tik je af op je partner of op de mat, en die laat meteen los.
De kern bestaat uit posities — guard, mount, side control, de rug — en uit ontsnappingen, sweeps en submissions.
Beginners sparren meestal licht, of alleen vanuit vaste posities, tot ze weten hoe ze veilig aftikken en bewegen.
Bij volwassenen gaan de banden van wit via blauw, paars en bruin naar zwart, met streepjes op de band daartussen; kinderen hebben hun eigen gekleurde banden. De trainer beslist over promoties, en elke band kost meestal jaren.

Bij wie het het best past

Volwassenen van elk postuur en elke lichaamsbouw: techniek telt meer dan kracht.
Mensen die een vechtkunst willen zonder stoten en trappen.
Kinderen en tieners: in kinderlessen leren ze beheersing en zelfvertrouwen, zonder slagen.
Iedereen met interesse in zelfverdediging of MMA, waar grondgevechten essentieel zijn. Voor de versie zonder gi, zie Grappling.
Minder geschikt voor wie problemen heeft met nek, rug, knieën of schouders, omdat klemmen en verwurgingen de gewrichten en de nek belasten — vraag het een arts, vertel het de trainer en tik op tijd af.

Vind je studio