Βραζιλιάνικο jiu-jitsu

Το βραζιλιάνικο jiu-jitsu (BJJ) είναι τέχνη πάλης που βασίζεται στη μάχη στο έδαφος: ελέγχετε τον παρτενέρ σας με θέσεις και τελειώνετε με υποταγές — πνιγμούς και κλειδώματα αρθρώσεων — χωρίς κανένα χτύπημα. Αναπτύχθηκε στη Βραζιλία τον εικοστό αιώνα από το τζούντο και το ιαπωνικό jiu-jitsu, και ανάμεσα στους πιο γνωστούς δασκάλους του ήταν η οικογένεια Γκρέισι. Προπονείστε σε ζευγάρια, με ένα σακάκι που λέγεται gi ή χωρίς αυτό (no-gi).

Σε τι χρησιμεύει

• Τεχνική και μοχλοί αντί για δύναμη: ένας πιο μικρόσωμος άνθρωπος μπορεί να μάθει να ελέγχει έναν μεγαλύτερο.
• Δύναμη, αντοχή και ευλυγισία σε όλο το σώμα, ιδίως στον κορμό και στο κράτημα.
• Επίλυση προβλημάτων υπό πίεση — πολλοί το αποκαλούν σκάκι πάνω στο τατάμι.
• Ρεαλιστική αυτοάμυνα: μπορείτε να προπονείστε με όλη σας τη δύναμη, γιατί μια λαβή σταματά τη στιγμή που ο παρτενέρ σας κάνει tap.
• Αυτοπεποίθηση και δεμένη ομάδα, αφού προπονείστε με τους ίδιους ανθρώπους εβδομάδα με την εβδομάδα.

Εξοπλισμός

• Ένα gi: βαρύ σακάκι, παντελόνι και ζώνη. Πολλές ακαδημίες δανείζουν ένα για το πρώτο μάθημα. Για το no-gi: ένα rash guard (εφαρμοστή αθλητική μπλούζα) και σορτς χωρίς τσέπες ή φερμουάρ.
• Προστατευτικό δοντιών· τα προστατευτικά αυτιών είναι προαιρετικά και προφυλάσσουν τα αυτιά από τραυματισμούς.
• Σαγιονάρες ή παντόφλες για έξω από το τατάμι — τα παπούτσια δεν πατούν ποτέ πάνω του.
• Η υγιεινή μετράει: καθαρό gi σε κάθε προπόνηση, κοντά νύχια και καμία προπόνηση με δερματική λοίμωξη.
• Τα τατάμι υπάρχουν στην ακαδημία.

Πώς γίνεται η προπόνηση

• 60–90 λεπτά. Ζέσταμα με κινητικές ασκήσεις — shrimping (ολίσθηση των γοφών στο πλάι), γέφυρες, πτώσεις — και μετά η τεχνική της ημέρας, που τη δείχνει ο προπονητής.
• Την εξασκείτε σε ζευγάρια, εναλλάξ, και μετά τη δοκιμάζετε σε sparring θέσεων, ξεκινώντας από μια συγκεκριμένη θέση, όπως το guard ή το mount.
• Rolling: ελεύθερο sparring σε γύρους των πέντε έξι λεπτών περίπου. Όταν μια λαβή αρχίζει να πονάει ή ένας πνιγμός σφίγγει, χτυπάτε ελαφρά τον παρτενέρ σας ή το τατάμι (tap) και εκείνος σας αφήνει αμέσως.
• Οι βασικές έννοιες είναι οι θέσεις — guard, mount, side control, η πλάτη — και οι διαφυγές, οι ανατροπές (sweeps) και οι υποταγές.
• Οι αρχάριοι συνήθως κάνουν ελαφρύ sparring, ή μόνο από συγκεκριμένες θέσεις, μέχρι να μάθουν να κάνουν tap και να κινούνται με ασφάλεια.
• Οι ζώνες των ενηλίκων είναι λευκή, μπλε, μωβ, καφέ και μαύρη, με ρίγες (stripes) πάνω στη ζώνη ενδιάμεσα· τα παιδιά έχουν δικές τους χρωματιστές ζώνες. Τις προαγωγές τις αποφασίζει ο προπονητής, και κάθε ζώνη συνήθως θέλει χρόνια.

Σε ποιους ταιριάζει περισσότερο

• Σε ενήλικες κάθε μεγέθους και σωματότυπου: η τεχνική μετράει περισσότερο από τη δύναμη.
• Σε όσους θέλουν μια πολεμική τέχνη χωρίς γροθιές και κλοτσιές.
• Σε παιδιά και εφήβους: τα παιδικά τμήματα διδάσκουν έλεγχο και αυτοπεποίθηση χωρίς χτυπήματα.
• Σε όποιον ενδιαφέρεται για αυτοάμυνα ή για MMA, όπου η μάχη στο έδαφος είναι απαραίτητη. Για την εκδοχή χωρίς gi, δείτε το Grappling.
• Ταιριάζει λιγότερο σε όποιον έχει προβλήματα στον αυχένα, στην πλάτη, στα γόνατα ή στους ώμους, αφού τα κλειδώματα και οι πνιγμοί επιβαρύνουν τις αρθρώσεις και τον αυχένα — ρωτήστε τον γιατρό σας, ενημερώστε τον προπονητή και κάνετε tap νωρίς.

Βρείτε το στούντιό σας